09.04.2020 r.

źródło : www.borntoperform. info 

 

 


08.04.2020 r.

Wideoteka na czas Świąt i nie tylko….

Dzisiaj przedstawiam propozycję kilku bardzo dobrych, poruszających serca i emocje filmów, do obejrzenia w gronie rodzinnym.

Błąd systemu (2019) Reżyseria: Nora Fingscheidt (Niemcy).
Historia 10 letniej dziewczynki Benni. Traumatyczne przeżycia wywołują u niej ataki agresji. Starania wielu ludzi z szeroko pojętej sfery opiekuńczo-leczniczej nie przynoszą pozytywnych efektów. Benni ma matkę i rodzeństwo, ale nie może z nimi mieszkać. Bardzo chciałaby być “normalna” i być z rodziną. Dramatyczne starania
nie udają się. Ciekawy jest wątek opiekuna szkolnego. Zabiera on Benny do domu w lesie z dala od ludzi i miejskiego zgiełku. Obserwujmy rodzącą się między nimi przyjaźń. Pozwala ona na zminimalizowanie ataków agresji, niestety na krótko. „Błąd
systemu” bardzo szybko angażuje emocjonalnie, buduje napięcie.

Cudowny chłopak Film powiada o nietolerancji, uprzedzeniach i samotności, której doświadcza dziecko z chorobą genetyczną. Zwraca uwagę na wartość człowieka, którą można dostrzec dopiero gdy uwolnimy się od stereotypów, zahamowań i otworzymy się na drugiego człowieka. https://www.filmweb.pl/film/Cudowny+ch%C5%82opak-2017-776387

Felix (2013) RPA -opowieść o chłopcu, który marzy o tym, żeby zostać muzykiem – saksofonistą, jak jego nieżyjący tata. Jego planom kategorycznie przeciwstawia się mama, woli aby poświęcił się nauce.

Mecz życia (2014) Niezwykła historia radzenia sobie ze śmiertelną chorobą i ze stereotypami przez dzieci i dorosłych. Opowieść o pasji i wierze w marzenia, ale przede wszystkim o trudnych relacjach między rodzicami i dziećmi.

Billy Elliot-  Cudowny film o tym jak ważne jest pozwolenie dziecku na rozwój jego pasji i zainteresowań bez uprzedzeń i stereotypów. Film o chłopcu, który chce tańczyć. https://www.filmweb.pl/Billy.Elliot

Alfabet- Dokument opowiada o różnych metodach wychowywania dzieci i ich wpływie na rozwój intelektualny jednostki. https://www.filmweb.pl/film/Alfabet-2013-690266

 


06.04.2020 r.

Oswajanie emocji – ciąg dalszy  

Były już karty pracy, a tym razem proponuję dla dzieciaczków bajeczkę o uczuciach i piosenkę, by pobudzić aktywność i energię, wzbudzić optymizm i radość. 

I jeszcze słów kilka:  Uczucia – są trwalsze i nie są gwałtowne jak emocje.Uczucia nie są dobre ani złe, są neutralne, są w nas, ale nie są nami. Normalną rzeczą jest odkrywanie uczuć. Szczęście człowieka nie zależy od uczuć. Uczucia mogą nas tylko prowadzić do szczęścia lub od niego oddalać. 

 

 


02.04.2020 r.

źródło: Small Steps. Psychologia, Rodzicielstwo, Relacja (strona internetowa)

Emocje w ciele – materiał do pracy z dzieckiem

Oto propozycje kart pracy, które mogą być wykorzystane w kontakcie z dzieckiem w domu.

Karty pracy służą dzieciom do pomocy w zrozumieniu, co dzieje się z ich ciałem podczas, gdy odczuwają poszczególne emocje, w których częściach ciała dane emocje się „pojawiają” i do jakich zachowań mogą prowadzić.

Oczywiście jest to tylko propozycja, a możliwości jest wiele: można rozmawiać z dzieckiem o emocjach jakie pojawiają się najczęściej w jego życiu, jakie sytuacje doprowadzają do danych emocji, jak odczuwanie emocji w ciele przekłada się na zachowania, czy mamy na nie wpływ, czy możemy zapobiegać pewnym zachowaniom (np. bicie innych, gdy się zezłościmy).

 

 

 

 

 

 


 

01.04.2020 r.

Propozycja ćwiczeń ortograficznych

dla uczniów szkoły podstawowej – c. d.

 

Zasady ortograficzne – pisownia wyrazów z „ch” i „h”

 Ch piszemy, gdy wymienia się w innych formach tego samego wyrazu lub w innych wyrazach na: sz, np.:

mucha muszka,
wydmuchaćwydmuszka,
trochę troszkę.

Ch piszemy po literze s np.: schab, schody, wschód.

Ch piszemy na końcu wyrazów, np.: na schodach, orzech, kożuch.

Wyjątki: druh, Boh (nazwa rzeki).

 

Przykłady wyrazów, w którychchjest niewymienne: ochota, chłopiec, chmura, kichać, chodzić, architekt, zachód, chemia, uchwała, chleb, chałwa, choroba.

 

H piszemy, gdy wymienia się w innych formach tego samego wyrazu lub w innych wyrazach na:

  • g,:wahać się – waga,
  • ż, :druh drużyna,
  • z, :błahy błazen,
  • dz, :wataha – watadze.

Przykłady wyrazów, w których h jest niewymienne:herbata, harcerka, hymn,wahadło, hałas, hotel, hełm, hak, hasło, grahamka, harmonia, hydraulik.

 

 

 

  1. Dyktando:

Na obozie …arcerskim organizowanym w …ojnowie zdarzyła się pewna …istoria. …łopcy z …ufca zdobywali szczyty Gór Stołowy…, dużo zwiedzali, …odzili na pie…otę. W pewnej …wili pogoda zaczęła załamywać się. Dru… drużynowy postanowił, że wszyscy s…odzą w dół. Zaczął padać grad wielkości gro…u, rozszalała się wi…ura. Na dole wszyscy odet…nęli z ulgą, …umory polepszyły się i myśleli już tylko o gorącej …erbacie i pyszny… …erbatnika…, aż tu nagle …arcerze widzą jak zza rogu wyłania się piękna farma ze zwierzętami …odowlanymi. …łopcy ujrzeli całą …marę zwierząt, a wszystkie żyły ku uciesze właścicieli w …armonii i w zgodzie ze sobą. Sły…ać było z oddali wtórowanie ptasi…, psi… i koci… odgłosów radości.

 

  1. Do podanych wyrazów dopisz wyrazy pokrewne, w których ch wymienia się na sz:

strych – …………………………..

uciecha – …………………………

gmach – ……………………

suchy – …………………………..

kicha – ……………………………

skrucha – ………………………..

mnich – ……………………

zawierucha – ……………………

uśmiechać się – ……………

ucho – ………………………

grzech- …………………….

 

3.Uzupełnij przysłowia literami chi h:

  • Gdzie dwó… się bije, tam trzeci korzysta.
  • Stra… ma wielkie oczy.
  • Tonący brzytwy się …wyta.
  • Prawda jak oliwa na wierz… wypływa.
  • Z wielkiej …mury mały deszcz.
  • Z tej mąki …leba nie będzie.

 

 

 


01.04.2020 r.

 


30.03.2020 r.

Źródło poniższego artkułu:
parenting.pl › depresja-u-nastolatkow-moze-byc-niewidzialna

www.forumprzeciwdepresji.pl › test-becka (link do testu do samodzielnego wykonania)

 

NASTOLETNIA DEPRESJA

 

Każdego dnia dzieci dzwonią na telefon zaufania i mówią, że chcą się zabić lub zgłaszają objawy  depresji.

  1. Objawy depresji u nastolatków

Nawet jeśli widzimy zmianę zachowania dziecka, często nie podejrzewamy, że to może być depresja.

“Ma kilkanaście lat, to normalne, że się buntuje, zamyka w pokoju, nie chce z nikim rozmawiać”. Dojrzewaniejest trudnym okresem dla młodych ludzi, ale rodzice zbyt łatwo wykorzystują je jako wymówkę. Łatwiej wmawiać sobie, że nastolatek ma gorsze oceny, stał się wycofany i rozdrażniony przez to, że dorasta. Nie przychodzi nam do głowy, że problem jest głębszy.

Jak więc rozpoznać początki depresji u dziecka?

– Kiedy razem z rozdrażnieniem i nerwowością występują inne objawy, np. wycofanie, bierność,problemy w nauce, pogorszenie relacji z rówieśnikami i w rodzinie, to może sugerować, że mamy do czynienia z depresją, a nie tylko buntem – wyjaśnia prof. dr n. med. Filip Rybakowski, Kierownik Kliniki Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.

Rodziców powinny zaniepokoić też objawy fizyczne, takie jak zaburzenia snu czy apetytu, bóle brzucha, głowy, mięśni.

Jak podkreśla prof. Rybakowski, wystarczy, że dolegliwości utrzymują się przez 2 tygodnie, a już możemy mówić o depresji.

2. Przyczyny depresji u nastolatków

Rodzice wywierają na dzieciach ogromną presję stawiając wysokie wymagania, często nie do osiągnięcia przez młodego człowieka. Niestety słabość, nieradzenie sobie z obowiązkami i tym samym niespełnianie oczekiwań oznacza niezadowolenie rodziców, zmartwienie, kłopoty. A przecież dzieci chcą zadowolić rodziców, być akceptowane i kochane. Starają się często ponad swoje siły i nie zwierzają się rodzicom, że nie dają rady, że są coraz bardziej zmęczone – zwraca uwagę dr Artur Wiśniewski z Kliniki Psychiatrii Wieku Rozwojowego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Tak jak Hania, która napisała na forum internetowym:

“Jestem w klasie maturalnej i mam ogromny problem ze sobą. Jak wracam w poniedziałki i środy do domu gdzieś po 18, jestem padnięta, nie mam na nic siły i ogólnie cały tydzień jestem wypompowana. Zazwyczaj w piątki i soboty nic nie robię , bo nie mam siły, czuję taką wewnętrzną niemoc. Załamuje mnie to, że mam tyle nauki w szkole. W niedzielę, jak sobie o tym wszystkim myślę, to cała trzęsę się ze strachu i płaczę. Byłam u pedagoga, kazał mi iść do psychiatry. Nie chcę obarczać mamy, ale nie wiem, czy dotrwam do tej wizyty”.

Naturalne wydaje się, że dziecko w pierwszej kolejności zwróci się do rodzica. Większość cierpiących na nastoletnią depresję woli jednak zadzwonić do obcej osoby pod numer telefonu zaufania niż porozmawiać z mamą czy tatą. Dlaczego?  Przyczyną depresji u nastolatków jest często nieprawidłowo wykształcona więź między dzieckiem a rodzicem. Nastolatkowie często nie mówią nikomu o swoich problemach. Wchodząc w rolę „opiekuna” nie chcą martwić rodziców, którzy w ich świadomości mają wystarczająco dużo swoich problemów – wyjaśnia dr Artur Wiśniewski.

3. Jak pomóc dziecku z depresją?

Boją się też, że po raz kolejny usłyszą to samo: “Weź się w garść”, “Musisz to ogarnąć”, “Zajmij się sobą”. Dziecko przytakuje, mówi, że się poprawi, że postara się coś zmienić, a w rzeczywistości czuje, że nikogo tak naprawdę nie obchodzą jego problemy.

– Jeżeli dziecko słyszy taką poradę od rodzica, powie: “Ok mamo, już jest dobrze”. Boi się odrzucenia, że zostanie uznane za “wariata”, że dołoży problemów rodzicom – mówi Lucyna Kicińska, koordynatorka Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 w Fundacji “Dajemy Dzieciom Siłę”.

Z doświadczenia psychologów i osób zajmujących siępomocą nastolatkom z depresją wynika również, że rodzice nie umieją rozmawiać.

– Dziecko przychodzi i mówi, że nie chce mu się żyć, a słyszy od rodzica: “Obiecaj mi, że już nie będziesz mieć myśli samobójczych”. Nie przechodzi nam przez usta, żeby tak powiedzieć do dorosłego, natomiast dzieci słyszą to bardzo często – zauważa Kicińska.

– Zostawiamy dzieci same sobie. Jesteśmy przekonani, że w razie problemów przyjdą do nas. Bardzo często zdarza się, że w komunikacji rodziców z dzieckiem nigdy nie padło nawet zdanie: “Jakby coś się działo, to do mnie przyjdź”. Dlaczego? Bo myślimy, że to oczywiste. To nie jest oczywiste – mówi Lucyna Kicińska.

Antonina zmagała się z depresją. Dziś wie, że przełom nastąpił, gdy rodzice zapytali: “Czy chcesz i jesteś gotowa o tym porozmawiać?”

– To pytanie klucz. Było najważniejsze w mojej walce o siebie, zdrowie i życie. Wskazywało, że rodzice widzą problem, chcą mi pomóc, ale nie robią nic na siłę. Dali mi czas i przestrzeń, by o tę pomoc poprosić – mówi dziewczyna.

Każdy rodzic powinien zadać to pytanie, ponieważ skala problemu jest ogromna,  pomoc mogą przynieść proste słowa: “Kocham cię. Jesteś dla mnie ważny. Nie zostawię cię”.

Trzeba je jednak powiedzieć na głos.

Jeśli ty lub ktoś z twoich bliskich ma problemy, nie czekaj – zgłoś się po pomoc.

Znajdziesz ją tu: www.forumprzeciwdepresji.pl

Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111

Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka 800 12 12 12

 


27.07.2020 r., 31.03.2020 r.

Propozycja ćwiczeń ortograficznych dla uczniów

szkoły podstawowej

Zasady ortograficzne – pisownia wyrazów z „rz” i „ż”

Rz piszemy, gdy w wyrazach wymienia się na r,  np.
morze – morski,
starzec – stary,
którzy – który,
Rz piszemy w zakończeniach wyrazów:

-arz, np. bramkarz, siatkarz,

-erz, np. żołnierz, rycerz,

-mierz, np. Sandomierz, ciśnieniomierz,

-mistrz, np. zegarmistrz, burmistrz,

Rz piszemy po spółgłoskach:

b – brzoza, brzuch,

p – przykład, przewód,

d – drzewo, drzeć,

t – trzmiel, trzy,

g – grzywa, grzebać,

k – krzywy, krzyk,

ch – chrzan, chrząszcz,

j – ujrzeć, spojrzeć,

w – wrzesień, wrzos.

Wyjątki:

  • wyrazy: bukszpan, gżegżółka, kszyk, piegża (nazwy ptaków), kształt, pszczoła, Pszczyna, pszenica, pszenżyto,
  • w przymiotnikach zakończonych na: – szy, – ejszy, np.: lepszy, nowszy, najlepszy, najnowszy, ładniejszy, mocniejszy, najładniejszy, najmocniejszy.

Przykłady wyrazów, w których rz jest niewymienne: rzeka, rzodkiewka, jarzębina, rzadko, rzęsa, korzeń.

Ż piszemy, gdy wymienia się w innych formach tego samego wyrazu lub w innych wyrazach na:

g – nóżka – noga,

dz –pieniężny – pieniądze,

h – drużyna – druh,

z – zamrożenie – przymrozek,

ź – zagrożenie – groźba

s – wyżej – wysoko

Ż piszemy po literach:

l – lżej

ł – łże,

r – oskarżenie

n – oranżada

  1. Dyktando

W kalenda…u ma…ec to t…eci miesiąc w kolejności, który nazywany jest równie… p…edwiośniem. Wtedy to dni stają się coraz dłu…sze, a noce krótsze, zachmu…one. Zza mó… p…ybywają ptaki. Zda…a się, …e czasem pada …ęsisty deszcz, ale i tak mieszkańcom pięknej łąki poło…onej w pobli…u wysokich k…ewów, pla…y i jeziora nie p…eszkadza, aby brać udział w dorocznym koncercie. W cieniu starego d…ewa- wie…by rosnącej p…y jezio…e miały miejsce wa…ne wyda…enia dla …ycia tutejszych mę…nych mieszkańców. Ustalono wcześniej, …e: zatańczą rozło…yste, sk…ydlate motyle oraz po…yteczne …uki i ró…nobarwne t…miele. W chó…e wystąpią pszczoły w prą…ki i potę…ne, b…ęczące szerszenie, a zawtórują im kole…eńskie …aby. Potę…nymi głosami zaśpiewają ni…sze i wy…sze świerszcze i wa…ki. Natomiast w orkiest…e pod batutą mę…nego …ółwia zagrają na gita…e p…era…ony ch…ąszcz, a na sk…ypcach potę…ny chrabąszcz. Otó… wreszcie nada…y się okazja do wspólnego świętowania ze zwie…ętami z pobliskiego lasu.

 

  1. Dopisz wyrazy pokrewne, w których występują wymiany spółgłoskowe:
ż : g ż : z ż : ź ż : s ż : dz ż : h

 

książka – gwiżdże –
bieżnia – miażdżę –
odważny – zamrażarka –
zadłużenie – wożenie –
potężna – grożę –
trwożyć się – zwężenie –
wyżyna – boży –
mosiężny – księży –
mąż – spieniężyć –
Sapieżyna – drużynowy –

Propozycja ćwiczeń ortograficznych

dla uczniów szkoły podstawowej – c. d.

Zasady ortograficzne – pisownia wyrazów z „ó” i „u”

Ó piszemy, gdy wymienia się w innych formach tego samego wyrazu lub w innych wyrazach na:

  • o, :
    wóz wozy,
    podróż – droga
    pół – połowa
  • e, :
    przyjaciółka – przyjaciel
    pióra pierze
    szóstka– sześć
  • a, :
    wrócić – wracać

skrót  – skracać
mówić – przemawiać

Ó piszemy w wyrazach zakończonych na:

– ów, np.:  Kraków, Ciechanów, chłopców.
– ówka, np.: klasówka, kryjówka, złotówka.
Wyjątki: skuwka, wsuwka, zasuwka.

– ówna, np.: Waśkówna, Rendówna.

Ó piszemy na początku wyrazów, np.:ósmy, ów, ówczesny, ówcześnie,ówdzie.

Ó nigdy nie piszemy na końcu wyrazu.

Przykłady wyrazów, w którychójest niewymienne: córka, wróbel, król, chór ołówek, źródło, róża.

U piszemy w zakończeniach rzeczowników:

-un, np.: zwiastun, opiekun,

-unek,np.: rysunek, stosunek,

-uchna, np.: matuchna, córuchna,

-uszka, np.: staruszka, czarnuszka,

-uszek, np.: garnuszek, Januszek,

-uch, np.: leniuch, maluch,

-us, np.: dzikus, raptus,

-usia, np.: mamusia, córusia,

U piszemy w czasownikach zakończonych na:

-uj, np.: pakuj, smaruj,

-ujesz,np.: rysujesz, malujesz,

-uje, np.: ząbkuje, podśpiewuje,

U piszemy w czasownikach typu: czuć, kuć, kłuć, pruć, snuć, np.: czuje, kuję, kłuję pruję, snuję.

 

  1. Dyktando:

R…ża miała mal…tkiogr…dek koło swojego dom…. Wśr…d r…żnych warzyw i owoc…w r…sł krzew o r…żowych kwiatkach, nie kł…jący. W jego cieni… można było …kryć się przed …pałem. R…ża hodowała, np.: ceb…lę, b…raki, brok…ły, pietr…szkę, tr…skawki, arb…za i og…rki. …wielbiała lato, ciepl…tką pogodę, bezchm…rne niebo. Wtedy cz…ła się dobrze, nie było mowy o sm…tk… izad…mie. Spotykała się w ogr…dk… na pogad…szki ze swoją przyjaci…łką …lą. Co innego było w zimowe dni, wtedy koleżanki r…wnież chciały spotykać się i tak J…zef, w…jek …li organizował dla nich dość często k…lig. Zaprzęgał tr…jkę koni do drewnianych sani, ot…lał wszystkich p…szystym kocem. Zimą niestety wszystko marznie mimo p…chowych k…rtek, wł…czkowychswetr…w, sk…rzanych b…t…w, marzną …szy i koni…szkipalc…w … st…p. Na szczęście wtedy najlepszy jest k…bek gorącej czekolady i wszyscy wr…cą zadowoleni.

 

  1. Podane wyrazy poprawnie pogrupuj: mój, dróżka, tchórz, zamówienie, wióry, rój, królewicz, mózg, chórzysta, głóg, jaskółka, pióra,
wyrazy z „ó” wymiennym wyrazy z „ó” niewymiennym

 

 

3.Do podanych wyrazów dopisz wyrazy o znaczeniu przeciwnym zawierające

ólub u:

krótki – ………………………

wczesna – ……………………

wesoły – ……………………..

odważny – ……………………

mały – ……………………….

południowy – ………………..

 


27.03.2020

JAK ZMOTYWOWAĆ SIĘ DO NAUKI

Masz czasami problem z motywacją do nauki?

Chcesz przyswoić większą partię materiału lub zbliża się ważny egzamin, ale z jakiegoś powodu nie możesz się zmotywować? Zmagasz się ze znalezieniem motywacji potrzebnej do podjęcia działania i rozpoczęcia nauki? W rezultacie masz poczucie, że utknąłeś w miejscu. Wiesz, że Twoje umiejętności są wystarczające – ale w tej chwili nie możesz ruszyć… Co w takiej sytuacji zrobić?

 

Poznaj sześć prostych sposobów,  które pomogą Ci zmotywować się do nauki, przyswoić duże partie materiału czy zaliczyć dowolny egzamin.

 

 

1. ZNAJDŹ WAŻNE POWODY DO NAUKI

Nigdy nie będziesz naprawdę zmotywowany, jeżeli nie będziesz dokładnie wiedzieć po co i dlaczego się uczysz. Chodzi o zrozumienie prawdziwej wartości nauki, która może poprawić jakość Twojego życia. Nawet jeżeli nauka jakiegoś przedmiotu w danej chwili wydaje Ci się niepotrzebna, to w szerszym kontekście może ona wpłynąć np. na zaliczenie sesji, co później umożliwi Ci ukończenie studiów, zdobycie upragnionej pracy itd. Mając to na uwadze, stwórz listę korzyści płynących z nauki. Dodatkowo, w trakcie uczenia się, notuj własne refleksje: dlaczego podjęcie tego działania pomoże Ci w osiągnięciu celów?

  1. UCZ SIĘ W INSPIRUJĄCYM MIEJSCU

Trudno być zmotywowanym w otoczeniu, które jest nieprzyjemne lub przytłaczające. Miejsce, w którym panuje bałagan, sprawi, że będziesz czuł się niekomfortowo – może też odciągać Twoją uwagę od nauki. Dlatego bardzo ważne jest abyś stworzył inspirującą przestrzeń, która napełni Cię pozytywną energią oraz pozwoli pozostać skupionym i zmotywowanym. Stwórz lub znajdź miejsce, które będzie: wolne od rozpraszaczy, dobrze zorganizowane, czyste i inspirujące. Upewnij się, że wszystkie potrzebne materiały do nauki oraz wodę do picia masz pod ręką. Dzięki temu będziesz bardziej skupiony i produktywny.

 

  1. STWÓRZ SYSTEM NAGRÓD

Trudno pozostać zmotywowanym, kiedy na horyzoncie nie widać nagród! Nagrody mogą być wykorzystywane jako paliwo do naszej motywacji nawet przez długi okres czasu. Szczególną wartość mają, kiedy realizujesz cele długoterminowe, jak np. zdanie ważnych egzaminów. Realizowanie takich celów jest wyzwaniem, ponieważ będzie wymagało od Ciebie zainwestowania znacznej ilości czasu i energii. Pomoże Ci rozłożenie dużych partii materiału na mniejsze etapy, które będą wspierane przez system adekwatnych nagród. Kiedy zrealizujesz już swój długoterminowy cel, możesz zaszaleć i nagrodzić się czymś ekstra.

 

  1. UCZ SIĘ Z INNYMI

Jednym z powodów niskiej motywacji może być brak możliwości dzielenia się wiedzą z innymi i nauka w samotności. Warto znaleźć partnera, z którym będziesz na bieżąco dzielić się wiedzą, spostrzeżeniami i przemyśleniami. Znajdź osobę, z którą będziesz mógł systematycznie się spotykać (Skype, live) i wspólnie monitorować postępy w nauce. Zadawajcie sobie wnikliwe pytania, rozmawiajcie o tym co było dla was najbardziej fascynujące – tak, by stale rozniecać ogień motywacji i chęć dalszego zgłębiania wiedzy. Zyskasz fantastyczną dźwignię motywacyjną i kolejny powód, dla którego warto się uczyć.

 

  1. WPROWADŹ PORANNĄ RUTYNĘ

To, w jaki sposób rozpoczniesz poranek, może zdeterminować resztę Twojego dnia. Jeżeli rozpoczniesz dzień od czegoś inspirującego, to łatwiej będzie Ci później być zmotywowanym, produktywnym i skupionym. Z drugiej strony, jeżeli rozpoczniesz dzień od czegoś nieproduktywnego i chaotycznego, wtedy bardzo prawdopodobne jest, że utoniesz w morzu rozpraszaczy. Osoby, które znane są ze swojej wysokiej produktywności, mają często ustaloną specyficzną poranną rutynę, która pozwala im pozostać w ciągu dnia na właściwym torze. Ta poranna rutyna zazwyczaj składa się z czytania, medytacji, wyznaczania celów, ćwiczeń fizycznych i prowadzenia dziennika.

 

  1. STWÓRZ MAPĘ MARZEŃ

Motywacja napływa z wielu stron. Niektórzy lubią słuchać motywacyjnych przemówień lub zatrudnić osobę, która będzie ich motywować. Inni z kolei wolą przeczytać coś, co napełni ich motywacją i chęcią do podjęcia natychmiastowego działania.  Każdy posiada indywidualne wyzwalacze motywacji. Jest jednak pewien szczególny wyzwalacz, który wiele osób zna jako tzw. Mapę Marzeń. To kolaż inspirujących słów, prostych rysunków, zdjęć i cytatów, zaprojektowany tak, aby wzbudzić motywację i ułatwić skupienie na celach.

 

 

 

 

źródło: jaksieuczyc.p

 


26.03.2020 r.

O relacjach ciąg dalszy…..

 

Rodzicu, słowa często ranią mocniej niż czyny – to wiemy doskonale, jednak bardzo często o tym zapominamy. Kiedyś w wychowaniu stosowano zasadę  „zimnego chowu”. Dziś z kolei mimo dostępu do bogatych źródeł wiedzy o rozwoju dziecka, często przepracowani, zfrustrowani, śpieszący się rodzice reagują, tak ,że to przeważnie odbija się echem na całej rodzinie, a na jej najmłodszych członkach potrafi zostawić trwałe bliznyw psychice.

Poniższy  spot już zawsze będzie aktualny. Jego przekaz jest ponadczasowy- bądźmy dobrymi i mądrymi projektantami przyszłości naszych dzieci. Zachęcam do obejrzenia.

 


24.03.2020 r.

Jak wspierać dzieci w radzeniu sobie z lękiem związanym z koronawirusem ?

Bez względu na to, ile mamy lat, mamy czasem trudności, by poukładać to, co się w tej chwili z nami dzieje.

Przedstawiam kilka propozycji, którymi dzielą się również  inni, pomocnych w rozmowie z dziećmi na temat obecnej sytuacji zagrożenia koronawirusem.

Propozycje pozwolą zminimalizować lęk i pomogą nam – rodzicom – odpowiedzieć  na wiele pytań, nurtujących dzieci.

https://www.youtube.com/watch?v=BAxc99IhJT0&fbclid=IwAR1xu6GJkyDVlU4BkTR8l-I2Wmpdqh0BT3GcT95D-VNMbvp2LYJr3mnCfgs

 

Poznajcie Jeżyka Bartka, który musiał pozostać w domu …. (bajka terapeutyczna dla młodszych dzieci  )

https://dzieciecapsychologia.pl/wp-content/uploads/2020/03/Je%C5%BCyk-Bartek.pdf

 

A oto ściągawka

A zatem w wielkim skrócie:

  • Wytłumacz jaka jest sytuacja (nie kłam, nie omijaj tego tematu jeśli dziecko potrzebuje porozmawiać),
  • Zwróć uwagę na emocje ( daj potwierdzenie, że strach jest normalną reakcją w tym czasie),
  • Powiedz, co można zrobić ( np. dokładne mycie rąk, niewychodzenie z domu, ograniczenie kontaktów rówieśniczych, itp.),
  • Powiedz dziecku o swoim wsparciu (podkreśl swoją gotowość do rozmowy),
  • Chwal dziecko za zachowania związane z przestrzeganiem zasad ostrożności

Rodzicu !!!!

Pamiętaj, że jesteś wzorem dla swojego dziecka a więc ono powiela Twoje zachowania. Bądź odpowiedzialny za siebie i za innych !!!!!

 

Źródłó: psychologiadziecieca.pl,

TherapyTools – strona główna FB,

Born To Perform – strona główna FB

 

 


23.03.2020 r.

Jak pokonać stres przedegzaminacyjny?

 

stres przedegzaminacyjny- PREZENTACJA

 

Bądź dobrze przygotowany

Trema wiąże się przede wszystkim z tym, czy i na ile czujesz się przygotowany do egzaminu. Dlatego też warto opanować zadany materiał z odpowiednim wyprzedzeniem na tyle dobrze, by czuć się z nim pewnie. Nie zostawiaj nauki na ostatnią chwilę.

Zadbaj o swój spokój

W przeddzień egzaminu przygotuj ubranie i buty, wstań odpowiednio wcześnie, aby uniknąć porannego pośpiechu. Zadbaj o to, aby wyeliminować potencjalne dodatkowe źródła stresu w dniu egzaminu. Zjedz lekkostrawne śniadanie.

Odpocznij

Dzień przed egzaminem wyśpij się, pójdź na spacer ze znajomymi, posłuchaj ulubionej muzyki, ale nie powtarzaj już i nie ćwicz materiału. Istotne jest, aby w tym ważnym dniu być wypoczętym, dotlenionym i w dobrym humorze. Pozytywny nastrój powoduje, że umysł pracuje wydajniej – sprawniej działa pamięć, łatwiej kierować uwagą. Przed wejściem na egzamin stań przy otwartym oknie, zamknij oczy i weź kilka głębokich wdechów. Możesz wtedy w wyobraźni przypomnieć sobie swój ostatni sukces lub miejsce, w którym czułeś się dobrze i bezpiecznie. Zatrzymaj się przez chwilę na tym mentalnym doświadczeniu, niech dobrostan w Tobie zapanuje i przejmie kontrolę.

Nazwij swój lęk

Jeśli stres związany z egzaminem mocno daje ci się we znaki, spróbuj zapisać lub narysować na kartce to, czego się konkretnie boisz. Możesz to zrobić godzinę przed egzaminem. Niech to będzie chwila na zajęcie się emocjami. Kiedy sprecyzujesz swoje obawy, ujmiesz lęk w słowa, w formę plastyczną w decydującej chwili będziesz mieć większą łatwość w skupieniu się na zadaniu, które masz do wykonania.

Przed wejściem na egzamin uśmiechnij się do siebie i z tym uśmiechem wejdź na salę egzaminacyjną. Pogodny wyraz twarzy pozytywnie wpłynie na twoje nastawienie i sposób, w jaki zostaniesz odebrany przez komisję.

Egzamin to sytuacja zadaniowa. Masz do zrealizowania ważne zadanie, od którego zależy to, jak zostaniesz oceniony. Skoncentruj się na tym, co masz do wykonania – na pytaniu, na które odpowiadasz, czy na wypowiedzi, którą prezentujesz. Trzymaj w ryzach swoją uwagę. Nie zajmuj się tym, kto jest w komisji, jakie miny mają słuchacze. Bywa, że do głowy cisną nam się myśli o tym, co się stanie, jeśli sobie nie poradzimy, i jak na taką porażkę zareagują inne osoby. Inwestowanie uwagi w te rozważania na pewno ci nie pomoże. Proponuję, by takie wątki w wyobraźni włożyć do pudełka, zamknąć na klucz i powstrzymać się od zaglądania do środka. Niech nie przeszkadzają. Koncentracja na zadaniu sprawi, że twój umysł przeznaczy maksymalną ilość energii na pracę nad zagadnieniami bezpośrednio związanymi z tematem egzaminu.

Bądź wyrozumiały dla siebie

Jeśli w trakcie egzaminu zdarzy ci się zająknąć, pomylić daty czy zapomnieć języka, przejdź do dalszego ciągu wypowiedzi.

 

 


20.03.2020 r.

Pielęgnujemy relacje rodzinne

Dom rodzinny to miejsce, do którego powinno chcieć się wracać. W rodzinie spotykają się różne temperamenty, a naszym zadaniem jest to, by je scalać przy zachowaniu indywidualności każdego z nich. Rodzina kojarzy się przecież z bezpieczeństwem, zrozumieniem, szacunkiem i miłością.

Budują ją wspólne rytuały, dobre nawyki, wzajemne wsparcie i otwartość, poczucie więzi. Pamiętajmy, by dawać dobry przykład dzieciom. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo nasze zachowanie na nie wpływa.

Naszą rodzinę wzmocnią:

  • Wspólne posiłki – w pędzącym świecie coraz trudniej znaleźć moment na spotkanie przy stole. Tymczasem przestrzeń wokół stołu powinna tętnić życiem. Posiłki, rozmowy, wymiana poglądów, śmieszne historie… Niech codzienne posiłki przy jednym stole staną się nawykiem.
  • Wspólne zainteresowania – znajdźmy aktywność, która angażuje wszystkich członków rodziny. Podczas kolejnych weekendów warto spędzać razem czas, za każdym razem wykonując inne czynności. Pomoże to ustalić, jaka aktywność łączy członków rodziny.
  • Rozmawiajmy – tylko dialog pozwala osiągnąć zamierzony cel i… pójście na kompromis. Jeśli pojawi się kwestia sporna, warto zorganizować naradę rodzinną, podczas której każdy może wyrazić swoje zdanie i zapoznać się z punktem widzenia innego członka rodziny. Ważna jest otwartość, opisywanie swoich uczuć, popieranie swojego zdania argumentami. Nie ma miejsca na odpowiedź „nie, bo nie!”
  • Celebrujmy – każdy dzień, tradycje, ważne momenty. Starajmy się kultywować tradycje rodzinne, pamiętajmy o urodzinach bliskich i rocznicach.
  • Bawmy się – zabawa jest dla dzieci ważna! Bawmy się z dziećmi w to, co nam zaproponują. Pamiętajmy, że dzieci liczą inaczej wspólnie spędzony czas (rodzinna jazda samochodem nie jest dla nich tak wartościowa, jak zabawa w chowanego).
  • Dotrzymujmy słowa – jeśli coś obiecujemy, a potem się z tego wycofujemy, dziecko może nie czuć się dobrze. Może zdarzyć się, że z jakiegoś powodu nie uda nam się wywiązać z deklaracji. I tu ważna jest rozmowa. Jeśli wytłumaczymy, dlaczego na ten moment nasza obietnica nie zostanie spełniona – prawdopodobnie dziecko to zrozumie. Pamiętajmy jednak, żeby okazać mu wsparcie i pozwolić wyrazić trudne emocje.
  • Praca wykonywana razem – nie tylko przyjemności cementują rodzinę. Wypełnianie codziennych obowiązków również może być „wzmacniaczem” waszych więzi. Proś dzieciaki o sortowanie prania, rozładowanie zmywarki, drobne zakupy. Róbcie rodzinne porządki świąteczne, podzielcie się zadaniami, gdy trzeba ogarnąć dom po remoncie. Wtedy macie poczucie, że nie żyjecie każde sobie, ale podejmujecie wysiłek dla wspólnego dobra.

Szanujcie swoją pracę: W zgranej rodzinie nie dojdzie do sytuacji, gdy jedna osoba, często matka, będzie nadmiernie obciążona pracą, co doprowadza do niepotrzebnych spięć.

 

  • Fotografowanie i oglądanie zdjęć– utrwalajcie na zdjęciach historię waszej rodziny – wspólne wakacje, początek roku szkolnego, komunię świętą dziecka, ale i codzienne sprawy. Zabierajcie czasem aparat, gdy idziecie na zwykły niedzielny spacer do parku. Zorganizujcie konkurs – kto zrobi najlepszy portret, wygrywa lody. Mimo iż żyjemy w dobie cyfrowej, z niektórych zdjęć warto zrobić odbitki i założyć album rodzinny. Do albumu zagląda się dużo częściej niż do komputera! Waszym rodzinnym rytuałem może stać się wspólne oglądanie fotografii kilka razy w roku, np. przy okazji urodzin każdego z domowników. Warto oglądać też stare albumy waszych rodziców i dziadków, wspominając ich dzieje. Takie „seanse” integrują rodzinę.

Tych kilka czynności pomaga budować fundament porozumienia w rodzinie. Wspólne działania, przegadane tematy łączą, rodzą więź. Najważniejsze, by mieć dla siebie czas!

 

 


 

26.11.2018 r.

Wskazówki dla rodziców, pomagające kształtować poczucie własnej wartości u dzieci

Czym jest poczucie własnej wartości? „To poczucie godności, niepowtarzalności, świadomości bycia kimś ważnym, prawo do szczęścia i miłości, to miłość do siebie i własnego ciała, to zakodowane w podświadomości pozytywne informacje na własny temat.

I. Majewska- Opiełka

Co jako rodzic, możesz zrobić, aby budować poczucie własnej wartości u swojego dziecka?

  • Chwal swoje dziecko konkretnie za dane zachowanie, cechę czy umiejętność. Nazywaj to, co widzisz, w danym momencie. Rób to często, jak tylko jest ku temu okazja i bezpośrednio po zaobserwowanym zachowaniu. W ten sposób nie tylko budujesz poczucie własnej wartości dziecka, ale i wzmacniasz pozytywne, pożądane zachowania, czy utrwalasz nawyki.
  • Obserwuj swoje dziecko, ukierunkowuj, ale w zgodzie z jego możliwościami i predyspozycjami. Pozwól dziecku być najlepszym w wybranej przez niego dziedzinie, daj szansę rozwijania jego pasji, a nie twoich wyobrażeń o tym, kim chciałbyś, żeby był, czy jakie miał zainteresowania.
  • Mów dobrze o dziecku, nie krytykuj, nie narzekaj. Chwal dziecko przy innych, dziel się swoimi sukcesami z innymi rodzicami. Pamiętaj jednak, aby nie porównywać go do rówieśników czy rodzeństwa.
  • Nie poprawiaj, nie udoskonalaj tego, co zrobiło dziecko. To nie znaczy, że nie możesz uczyć go, że można coś zrobić inaczej, lepiej. Pamiętaj jednak wówczas, aby najpierw docenić to, co dobrze zrobiło, a potem zaproponować coś jeszcze, np. „Widzę, że posprzątałeś po sobie talerz. Brawo, to się nazywa samodzielność. Sprzątnij ze stołu jeszcze szklankę.” Zamiast mówić: „Dobrze, że odniosłeś talerz, ale zapomniałeś o szklance, postaraj się używać łączników i, też, jeszcze, zamiast ale.”
  • Pozwól dziecku uczyć się nowych umiejętności. Rób to w taki sposób, aby stanowiły dla niego wyzwanie, a nie przekraczały jego możliwości. W ten sposób dasz dziecku możliwość poczucia sukcesu i unikniesz niepotrzebnej frustracji.

Źródło: Marta Bonalska, Budowniczowie charakteru, w: „Bliżej przedszkola”, maj 2014.

Poza tym:

  • Najpierw zadbajcie o własne poczucie wartości.
  • Celebrujcie różnice. Pozwólcie dzieciom na to, by miały prawo różnić się od innych, także od domowników.
  • Wspólnie świętujcie nawet najmniejsze sukcesy.
  • Często przyrządzajcie ulubione potrawy dziecka i zawsze zaznaczajcie, że to specjalnie dla niego.
  • Mówcie dziecku, jakie jest wyjątkowe i wspaniałe.
  • Chwalcie wszystkie osiągnięcia dziecka, zauważajcie „normalne” grzeczne zachowania.
  • Mówcie dzieciom dobre rzeczy, kiedy śpią. Programujcie je pozytywnie.
  • Zachęcajcie do sięgania coraz wyżej. Nie zniechęcajcie do próbowania.
  • Każdego ranka mówcie komplementy innej osobie w waszej rodzinie”.

Źródło: Iwona Majewska- Opiełka, „Wychowanie do szczęścia”

29.03.2017 r.

Karanie ogłupia

Dzieci karane klapsami mają niższy iloraz inteligencji, ostrzega psycholog Maurray Strauss z Uniwerity of New Hampshire. Strauss i Mallie Paschall z Pacific Institute for Research and Evaluation w Maryland badali ponad 1500 dzieci, które podzielili na dwie grupy wiekowe: od 2 do 4 lat oraz od 5 do 9 lat. Mierzyli ich IQ na początku badań oraz po czterech latach. IQ wszystkich badanych urosło, ale dzieci, które w tym czasie dostawały klapsy, osiągały niższe wyniki od pozostałych – średnio o 5 punktów w pierwszej grupie i niemal 3 punkty w drugiej. Strauss zastrzega, że to badanie pokazuje wyłącznie niepokojącą zależność między klapsami a poziomem inteligencji. Aby się przekonać, jak silna ona jest i na czym polega, należałoby przeprowadzić długoletnie badania, w których jedna grupa dzieci regularnie otrzymywałaby klapsy, a druga w ogóle. Oczywiście- i na szczęście- takie badania nie są możliwe.

Źródło: livescience.com

 


I. W naszych opiniach, orzeczeniach pojawiają się różnorodne terminy, nazwy. Poniżej wyjaśniamy te najczęściej występujące:

Inteligencja –  to zdolność człowieka (odnosząca się do względnie stałych wewnętrznych warunków człowieka), determinująca efektywność działań wymagających udziału typowo ludzkich procesów poznawczych. Inteligencja kształtuje się w wyniku wzajemnego działania: genotypu, środowiska, własnej aktywności.

Inteligencja ogólna to wynik inteligencji werbalnej (słownej) i niewerbalnej (bezsłownej, praktyczno-technicznej); można ją zmierzyć za pomocą różnych testów badających inteligencję.

Ogólny poziom inteligencji na poziomie niższym niż przeciętny – jest to w badaniach inteligencji wynik ( zarówno wynik w skali słownej jak i bezsłownej)  wskazujący na niższy niż przeciętny poziom funkcjonowania intelektualnego i społecznego. W tej grupie można spotkać dzieci,  które mają osłabione różne zdolności (choć nie zawsze mają zaburzone te same funkcje poznawcze). Te dzieci przejawiają różnego typu zaburzenia:

Zaburzenia myślenia słowno – pojęciowego, a więc tego, na którym przede wszystkim bazuje nauka szkolna małą samodzielność w myśleniu wolniejsze tempo pracy i uczenia się trudności w koncentracji uwagi przez dłuższy czas. Ze względu na powyższe cechy konieczne jest wobec tych dzieci zastosowanie metod ułatwiających im opanowanie materiału. Dzieci te, bowiem nie kwalifikują się do szkoły specjalnej dla upośledzonych umysłowo, a program szkoły ogólnodostępnej jest dla nich trudny, a przede wszystkim zbyt szybko realizowany.

Wymagania edukacyjne – oczekiwane osiągnięcia ucznia, sformułowane przez  nauczyciela na podstawie realizowanego programu nauczania.

Dostosowanie wymagań edukacyjnych – to zastosowanie takich kryteriów do wymagań edukacyjnych (zarówno w zakresie formy, jak i treści wymagań), które uwzględniają możliwości i ograniczenia ucznia, a więc dysfunkcje oraz mocne strony rozwoju i funkcjonowania dziecka. Podstawowym celem dostosowania wymagań jest wyrównanie szans edukacyjnych uczniów oraz zapobieganie wtórnym problemom emocjonalnym i motywacyjnym.

Dostosowanie wymagań:

powinno dotyczyć głównie form i metod pracy z uczniem, zdecydowanie rzadziej treści nauczania, nie może polegać na takiej zmianie treści nauczania, która powoduje obniżanie wymagań wobec uczniów z normą intelektualną nie oznacza pomijania haseł programowych, tylko ewentualne realizowanie ich na poziomie wymagań koniecznych lub podstawowych, nie może prowadzić do zejścia poniżej podstawy programowej, a zakres wiedzy i umiejętności powinien dać szansę uczniowi na sprostanie wymaganiom kolejnego etapu edukacyjnego.
Testy inteligencji mogą badać inteligencję słowną i bezsłowną (niewerbalną)

Zdolności słowne są zależne od stymulacji środowiska, nabywane w toku doświadczeń życiowych i edukacji szkolnej.
Zdolności bezsłowne są niezależne od doświadczenia osoby badanej, jej wykształcenia, pochodzenia itp.
Procesy poznawcze  (funkcje poznawcze) – zespół procesów, dzięki którym odbieramy informacje z otoczenia: uwaga, pamięć, wrażenia i spostrzeżenia, orientacja w schemacie ciała (prawa i lewa strona) i przestrzeni, myślenie.

Nieharmonijny rozwój funkcji poznawczych – występuje, gdy poszczególne zdolności (funkcje poznawcze) rozwijają się w innym tempie (opóźnienie lub przyspieszenie rozwoju poszczególnych funkcji), np. opóźnienie rozwoju mowy, osłabiona pamięć długotrwała.

Zdolności percepcyjno –motoryczne – współdziałanie procesów poznawczych i czynności ruchowych, np. przy pisaniu ze słuchu to współdziałanie uwagi, analizy i syntezy wzrokowej, słuchowej oraz ruch ręki piszącej.

Koordynacja wzrokowo –ruchowa – współpraca oka i ręki, umożliwia wykonywanie precyzyjnych ruchów rąk pod kontrolą wzroku, m.in. rysowanie i pisanie. Dziecko o osłabionej koordynacji wzrokowo -ruchowej będzie miało trudności ze zmieszczeniem się w liniaturze, pismo będzie mało czytelne, prace będą mało staranne, pokreślone.

Spostrzegawczość –  podstawowe uzdolnienia spostrzeżeniowe czyli zdolność do dostrzegania szczegółów ważnych od drugorzędnych. Dzieci z zaburzoną spostrzegawczością mylą litery podobne do siebie np. d-b, wadliwie rozplanowują zapis na stronie, mają utrudnioną orientację na mapie, nie potrafią odnajdywać różnic i podobieństw, mają trudności w wyszukiwaniu informacji w tekście.

Zdolność uczenia się na nowym materiale – mierzy zdolność uczenia się nowych umiejętności (uczenia się w sposób mimowolny, nieuświadomiony), za miarę tej zdolność służy tutaj prędkość i dokładność wykonania.

Podstawowe umiejętności arytmetyczne – przeliczanie, dodawanie, odejmowanie, w przypadku starszych dzieci – mnożenie, dzielenie, rozwiązywanie zadań z treścią. Dziecko które ma osłabione podstawowe umiejętności arytmetyczne będzie miało problemy z poprawnym rozwiązaniem zadań matematycznych.

Myślenie pojęciowe – kształtowanie się pojęć, zdolność rozumowania konkretnego i abstrakcyjnego, zdolność do uogólniania ( znajdywanie szerszego pojęcia np. kurtka –czapka to ubrania), klasyfikowania (biurko – krzesło to meble) , porządkowania pojęć, dostrzegania różnic i podobieństw między poszczególnymi przedmiotami czy też pojęciami.

Słownik –zasób słownictwa, adekwatności w definiowaniu pojęć czyli stopień opanowania języka. Dziecko o ubogim słownictwie będzie miało trudności ze zrozumieniem przeczytanych treści czy trudności z konstruowaniem dłuższych wypowiedzi ustnych  czy pisemnych.

Myślenie logiczne (myślenie przyczynowo –skutkowe) – umiejętność wskazywania następstw określonych sytuacji, wyszukiwania przyczyn pewnych stanów rzeczy, porządkowania zdarzeń.

Pamięć długotrwała i zakres wiedzy podstawowej – są to aspekty pamięci takie jak jej trwałość, wierność odtwarzania, gotowość do odtworzenia zapamiętanego jakiś czas temu materiału. Jest zależna od uzdolnień, aspiracji, oddziaływań środowiska. Dziecko o dobrej pamięci długotrwałej nie wymagają dużej ilości powtórzeń podczas nauki jakiejś partii materiału.

Pamięć bezpośrednia (krótkotrwała) – świeża; pozwala zapamiętać i natychmiast odtworzyć zapamiętany materiał; zaburzenia pamięci krótkotrwałej powodują, że uczeń ma problemy z zapamiętaniem zdań podczas pisania dyktanda, z zapamiętaniem dwóch poleceń jednocześnie, z liczeniem w pamięci.

Pamięć słuchowa – zdolność do utrwalania i przypominania informacji „usłyszanych”. Dziecko z osłabioną pamięcią słuchową ma problemy z zapamiętaniem poleceń ustnych czy trudności w zapisaniu dyktowanej treści, trudności w zapamiętaniu treści podawanych ustnie np. podczas wykładu.

Pamięć wzrokowa – zdolność do utrwalania i przypominania informacji „widzianych”. Dziecko o osłabionej pamięci wzrokowej myli litery o podobnym kształcie np. l-ł, lub cyfry o podobnym kształcie 1-7, pomija podczas pisania szczegóły graficzne np. ś, ć, ę, ą.

Ćwiczenia na materiale abstrakcyjnym – ćwiczenia oparte na literach, cyfrach, wyrazach i zdaniach oraz symbolach.

Ćwiczenia na materiale konkretnym – ćwiczenia oparte na obrazkach, przedmiotach np. liczenie na liczydle, liczenie patyczków.

Słuch fonemowy – zdolność wyróżniania głosek oraz różnicowania głosek podobnych w słyszanych słowach (np. bułka – półka). Dziecko z osłabionym słuchem fonemowym będzie miało trudności w zapisaniu dyktowanych treści, będzie opuszczało lub przestawiało litery, wyrazy podczas pisania.

Umiejętności fonologiczne –analiza i synteza głoskowa i sylabowa –rozkład wyrazów na głoski i sylaby oraz umiejętność ich łączenia. Dziecko które ma osłabioną umiejętności fonologiczne ma trudności z zapamiętywaniem nowych wyrazów i terminów, będzie myliło znaczenie wyrazów o podobnym brzmieniu np. bułka-półka.

Percepcja słuchowa – związana z umiejętnościami fonologicznymi i słuchem fonemowym oraz pamięcią słuchową; zaburzenia tych funkcji są związane z nieprawidłowym działaniem analizatora słuchowego i mogą objawiać się: trudnością odróżniania podobnych głosek jak k-g, d-t, z-s.

Percepcja wzrokowa –jest zdolnością do rozpoznawania i rozróżniania bodźców wzrokowych a także do ich interpretowania przez odniesienie do poprzednich doświadczeń. to umiejętność spostrzegania barwy, kształtu, skupiania wzroku, wyodrębnianie elementów z tła.

Duża motoryka – sprawność ruchowa całego ciała. Jest to taki rodzaj aktywności ruchowej jak: chodzenie, bieganie, skakanie, czołganie się, jazda na rowerze, czy też pływanie.

Mała motoryka –  sprawność ruchowa rąk w zakresie szybkości ruchów, ich precyzji. Motoryka mała to takie czynności, jak: rysowanie, malowanie, pisanie, ugniatanie czegoś w dłoni, czy rzeźbienie oraz czynności manualne niezbędne podczas samoobsługi jak jedzenie łyżką, zapinanie guzików. Prawidłowy rozwój motoryki małej ma wpływ na dobre opanowanie pisania.

Motoryka narządów mowy – sprawność ruchowa narządów mowy, która decyduje o poprawności wymowy.

Dysleksja rozwojowa – są to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Spowodowane są zaburzeniami niektórych funkcji poznawczych, motorycznych i ich integracji, uwarunkowanymi nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego  (cyt za PTD).

Przyczyny dysleksji są złożone. Są to zaburzenia funkcji percepcyjno motorycznych (spostrzegania wzrokowego, słuchowego, motoryki) i ich współdziałania (integracji percepcyjno motorycznej), funkcji językowych, pamięci (wzrokowej, słuchowej, ruchowej), lateralizacji, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.

Termin “Dysleksja rozwojowa” używany jest dla określenia syndromu zaburzeń (zazwyczaj współwystępujących), do których należą :

DYSLEKSJA – specyficzne trudności w czytaniu;
DYSORTOGRAFIA – specyficzne trudności z opanowaniem poprawnej pisowni
(w tym błędy ortograficzne);
DYSGRAFIA – niski poziom graficzny pisma.
DYSKALKULIA – specyficzne trudności w operowaniu liczbami, opanowaniu umiejętności liczenia.
Głęboka dysleksja rozwojowa – są to poważne zaburzenia umiejętności czytania i pisania.

Zatrzymanie się na poziomie elementarnego czytania i nie osiągniecie poziomu czytania zaawansowanego lub opóźnienie o kilka lat w zakresie umiejętności czytania. Tak poważnym zaburzeniom umiejętności czytania towarzyszą także poważne zaburzenia umiejętności pisania.

Ryzyko dysleksji – u dzieci do 9 roku życia ( czyli w klasach I –III) nie diagnozuje się dysleksji rozwojowej a jedynie dostrzega się objawy, które sygnalizują możliwość wystąpienia specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu.

Lateralizacja – stronność ciała, wyraźna dominacja jednej ze stron ciała. Lateralizacja zazwyczaj kształtuje się w pierwszych 6 latach życia, toteż dziecko które idzie do szkoły ma już wyraźnie ukształtowana dominację jednej ze strony ciała.

Modele lateralizacji:

1. Lateralizacja jednostronna –dominacja jednej ze stron ciała

a. prawostronna- dominacja prawej ręki, oka, i nogi (świadczy o dominacji lewej półkuli)

b. lewostronna – dominuje lewa ręka, noga i lewe oko (co świadczy o dominującej roli prawej półkuli mózgu)

2. lateralizacja niejednorodna –skrzyżowana -polega ona na wyraźnej czynnościowej przewadze narządów ruchu i zmysłu, lecz nie po tej samej stronie, a po obu stronach ciała: można więc spotkać dzieci leworęczne, ale prawooczne i prawonożne. Wariantów tego typu jest kilka i jest to lateralizacja ustalona. Lateralizacja skrzyżowana w zakresie ręki i oka powoduje zaburzenia koordynacji wzrokowo- ruchowej. Utrudnia dziecku kontrolę wzrokową pracy ręki. Dzieci te mają trudności w pisaniu.

3. lateralizacja nieustalona – brak funkcjonalnej dominacji jednej strony ciała. Jest stanem przejściowym (po 6 r.ż.) świadczy o opóźnieniu procesu lateralizacji) lub trwałym, oburęczność utrzymuje się do końca życia. U dzieci tych często występują trudności w nauce.

Terapia pedagogiczna – jest to oddziaływanie za pomocą środków pedagogicznych (wychowawczych i dydaktycznych) na przyczyny i przejawy trudności dzieci w uczeniu się, mające na celu eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji.

Psychoterapia – to proces zamierzonego oddziaływania na pacjenta środkami psychologicznymi, którego celem jest: leczenie zaburzeń psychicznych, pomoc
w rozwiązywaniu problemów emocjonalnych, pomoc w trudnych sytuacjach życiowych, rozwój osobowości. Psychoterapia może być: indywidualna, grupowa, rodzinna, małżeńska.

W zależności od czasu trwania można psychoterapię podzielić na krótkotrwałą (trwającą kilka do kilkunastu spotkań) i długotrwałą ( trwającą dłużej np. rok).

II. Agresja u dzieci

Jeśli Twoje dziecko przejawia agresywne zachowania:

– daj mu stos starych gazet, niech je drze

– kup mu rękawice bokserskie i wałek treningowy

– daj mu czyste kartki, niech na nich szybko rysuje koła

– daj mu kilka balonów, niech je szybko nadmucha

– czytaj mu bajki terapeutyczne

– zgłoś się do psychologa dziecięcego

III. Czas zerwać ze szkodliwym stereotypem, który skłania rodziców do wychowywania chłopców bez czułości, empatii, poświęcania im uwagi, uczenia norm społecznych i dobrych manier, na twardych facetów, którzy mają sobie sami radzić i nigdy nie płaczą. Stereotyp ten przyczynia się do „seryjnej produkcji”nastolatków i mężczyzn źle przystosowanych do funkcjonowania w rodzinie i w społeczeństwie, nieumiejących rozmawiać, nieradzących sobie z emocjami, których główną formą ekspresji jest przemoc, a reakcją na problemy duszy- ucieczka od nich, m.in. w uzależnienia (źródło: St. Biddulpha „wychowywanie chłopców”).

IV.  Wg Amerykańskiej Akademii Pediatrów dziecko do drugiego roku życia nie powinno w ogóle oglądać telewizji, zaś dzieci w wieku szkolnym mogą spędzać przed ekranem telewizora i komputera łącznie nie więcej niż dwie godziny dziennie. 

Tymczasem przeciętne dziecko ogląda telewizję 4 godziny dziennie, czyli bite dwa miesiące w roku, przez całą dobę!!! Do 18 roku życia przesiedzi ono przed ekranem 3 lata, dzień i noc!!! Do tego dochodzi komputer: gry, Internet. W tym czasie dziecko nie zdobywa własnych doświadczeń, nie doskonali motoryki, nie uczy się języka, nie nawiązuje przyjaźni i relacji z innymi, nie uprawia sportu. Nie żal tych straconych szans?